Herken je dit? Stilte

Ik vraag me af of God mij vergeten is.

Je bent niet de enige. Hieronder lees je wat kan helpen, en de andere gedachten van mensen die het is al heel lang stil.

Vroeger hoorde ik God, nu al maanden niet.

Seizoenen bestaan, ook David en Job kenden ze. Stilte is niet hetzelfde als afwezigheid. Kijk terug naar wat Hij eerder gezegd heeft en leef daaruit. En onderzoek of Hij misschien anders spreekt dan je gewend was: door vrede, door mensen, door Zijn Woord.

Ik voel niks als ik bid.

Soms voel ik ook niets als ik met mijn vrouw praat. Dat zegt niet dat we niet van elkaar houden, het zegt dat we gewoon samen aan het leven zijn. Zo is het met God ook. Het gevoel komt vaak later, als je Hem ziet bewegen of terugkijkt op hoe Hij bewogen heeft.

Ik bid al jaren om iets en er gebeurt niets.

Ik herken dit. Ik heb veertien jaar gebeden om een dochter waar Hij over gesproken had, en ik weet dat het bij anderen anders afloopt zonder dat het aan hen ligt. Wat mij het meest geholpen heeft: blijven focussen op wat Hij wél gezegd heeft, en dat zijn vaak andere dingen dan waar ik een antwoord op wilde. Je mag dit ook neerleggen op de gebedswand.

Ik weet niet of God mijn gebed wel hoort.

Hij hoort alles. Maar soms is Zijn antwoord iets wat je niet verwacht. Jij bidt om optie A, en Hij wil je optie Z geven, en dat ligt niet in de buurt van A. Blijf daarom luisteren naar wat Hij wil zeggen buiten je eigen gedachten en gebeden om.

Ik vraag me af of God mij vergeten is.

Nee. Hij zegt zelf dat een moeder haar kind eerder vergeet dan dat Hij jou vergeet, en dat je naam in Zijn handpalmen staat. Dat je Hem nu niet voelt, zegt iets over dit seizoen, niet over Zijn liefde. Je mag dit neerleggen op de gebedswand, dan ben je er niet alleen mee.

Ik ben bang dat ik iets fout heb gedaan waardoor Hij zwijgt.

Vraag het Hem gewoon: is er iets tussen ons? Als Hij iets laat zien, belijd het, en het is klaar. Laat Hij niets zien, dan is de stilte geen straf. God zwijgt niet uit wrok, Hij is geduldig en spreekt op Zijn tijd.

Ik lees de Bijbel en er komt niets binnen.

Lees kleiner: één vers, langzaam, twee keer. Vraag de Heilige Geest vooraf om één woord of zin op te laten lichten. En lees eens om Jezus te zien, niet om iets te halen. Vrucht komt vaak later, niet tijdens het lezen.

Ik ga door, maar van binnen is het leeg.

Jezus zegt niet: werk harder. Hij zegt: kom bij Mij, Ik geef je rust. Je hoeft nu niets te presteren, ook niet in je geloof. Begin klein: drie minuten stil, gewoon bij Hem zijn.

Ik durf niemand te vertellen dat het stil is.

Je bent niet de enige. De meeste mensen die Hem volgen kennen dit, maar zwijgen erover, en zo blijft iedereen alleen. Vertel het aan één persoon die je vertrouwt. Of leg het anoniem neer op de gebedswand, dan kunnen anderen met je meebidden.

Ik hoor God wel voor anderen, maar niet voor mezelf.

Herkenbaar. Voor jezelf zit er meer emotie en verlangen tussen, en dat geeft ruis. Vraag iemand anders om voor jou te luisteren, zoals jij dat voor anderen doet. En kom eerst terug bij Zijn liefde, die haalt de ruis weg.

Ik ben moe van het wachten.

Dat mag je Hem gewoon zeggen, de psalmen staan er vol van. Wachten op één antwoord hoeft niet alles stil te zetten: ga verder met wat Hij al gezegd heeft. En kom even op adem bij Hem in plaats van bij het wachten. Wie Hem verwacht, krijgt nieuwe kracht.

Ik ben kwaad op God en durf dat niet te zeggen.

Zeg het Hem. Hij kent het al en Hij kan het aan, de psalmen en Job laten zien dat boosheid in de relatie mag. Wat Hij niet wil, is dat je Hem de rug toekeert. Boos zijn en blijven praten, dat is intimiteit.

Na verlies of ziekte is het stil geworden.

Verdriet maakt de ontvanger stil, niet de Zender. Je hoeft nu niets te horen. Hij zit naast je, zoals Jezus huilde bij het graf van Lazarus. Laat anderen voor je bidden als je het zelf niet kunt, daar is de gebedswand voor.

Ik vraag me af of God mij vergeten is.

Je bent hier niet alleen in.