14 jaren uitzien naar het wonder

Daar lag ik dan, op het ziekenhuisbed. Wim zat aan mijn voeteneinde en mijn beste vriendin zat links van mij. Het was 14:00 uur en de arts gaf aan dat ik mocht beginnen met persen. Bijna moeiteloos kwam ze er na vijftig minuten uit, ons meisje. Zodra ze bij me lag, wist ik: ze heet Mannah. Dat stond voor ‘God voorziet’. Althans, in deze droom die ik had, in 2012. Hoewel ik vaak droom over dingen die ik die dag heb meegemaakt, was deze droom anders. Ik wist dat dit nog wel eens een droom van God kon zijn, dus ik schreef ‘m op.

Jezus als fundament

Twee jaar eerder stonden Wim en ik op een pier in Elburg, om de dag samen met God te beginnen. Dé dag, waarop we elkaar en God ons ja-woord zouden geven. Dit intieme moment én de trouwdienst later die dag, waren voor ons belangrijk. Jezus is namelijk het fundament van ons huwelijk. Zonder Hem wilden we niet optrekken.

De trouwambtenaar verwoordde het lichtelijk anders, maar wij wisten zeker dat er nog allerlei uitdagingen en onvoorspelbaarheden in ons getrouwde leven zouden volgen. In dat alles wilden we in Hem onze zekerheid blijven vinden. Op dat moment wisten we nog niet dat er veertien (onzekere) jaren zouden volgen tot we onze kinderwens en Zijn beloftes daarover in vervulling zouden zien gaan.

De eerste jaren verstreken, zonder ook maar een enkele positieve zwangerschapstest. Elk jaar met oud en nieuw spraken we opnieuw de hoop en verwachting uit dat we ons gezinnetje uit zouden gaan breiden. We wisten dat dit een verlangen naar Gods hart was. ‘Wees vruchtbaar en talrijk’, zegt God immers in Zijn Woord. Ondanks die overtuiging vloeiden er ook tranen. Er waren vragen en het voelde steeds weer zo dubbel wanneer vrienden en bekenden hun zwangerschap aankondigden.

In 2016 besloten we dan toch om de stap naar de huisarts en het ziekenhuis te zetten. Onderzoeken volgden. De conclusie was confronterend. Er waren inderdaad afwijkingen, waardoor we slechts 0,4% kans maakten op een spontane zwangerschap...

We wisten dat God ons wilde zegenen met een kindje. Maar hoe, dat was nog vele jaren ‘de vraag’. Hoe?

Mosterdzaadjes van geloof

Op een zeker moment ging de conclusie van het ziekenhuis opnieuw door Wims gedachten: 0,4% kans... Hij staarde naar boven en het plafond werd helemaal zwart. ‘Bent U dit, Heer?’, vroeg hij vanuit zijn hart. Hij kreeg een visioen. Het zwarte was niet alleen zwart van kleur, maar ook leeg en donker. Precies zoals hij zich op dat moment voelde. Terwijl hij nog naar het levenloze plafond staarde, hoorde hij na een minuut het geschater van twee baby’s. Het plafond was een soort röntgenplaat, waar hij de kindjes op zag kruipen. Hij zag twee handjes, twee voetjes en aan de andere kant nog een paar van allebei. Zowel een jongen als een meisje.

Opnieuw werden we bemoedigd. God blijft trouw aan Zijn belofte en het is aan ons om ons daaraan vast te blijven houden. Ook al hebben we maar kleine mosterdzaadjes aan geloof: wij zijn verantwoordelijk om dat zaad goed te beschermen. Om onkruid, dat het woord kan verstikken, te verwijderen. Om ons steeds weer te richten op wat God tot ons spreekt!

Zo heeft Wim talloze keren de Bijbel doorgespit over (on)vruchtbaarheid en Gods wonderen op dit gebied. Voor mijzelf was de piano een plek om God steeds opnieuw te zoeken, mijzelf te uiten naar Hem en Zijn woorden te horen. Ook hebben we mensen om ons heen verzameld die met ons mee wilden bidden en geloven voor een wonder.

Obstakels op de weg

Nog weer een aantal jaren later ontstonden er nieuwe (letterlijke) bobbels in de weg: vleesbomen in mijn baarmoeder en bovenbuik. Vele ziekenhuisbezoeken volgden. Elke keer namen we weer met een knoop in onze maag plaats in de wachtkamer van de fertiliteitsafdeling. De zwaarte was daar (voor ons) vaak voelbaar. We wilden zoveel mogelijk op een plek van hoop en geloof zijn. De wachtkamer op deze afdeling vormde daarmee voor ons een schril contrast.

Dat wil overigens niet zeggen dat we tegen medisch ingrijpen zijn. Ook tegen de gynaecoloog (tevens fertiliteitsarts) hebben we gezegd dat hij ons elk gesprek weer mocht spiegelen. Hoewel we een wonder van God bleven verwachten, wilden we ons ook niet blind staren op de route daarnaartoe. Elke ziekenhuiscontrole was dus ook weer een nieuw ijkpunt: ‘Heer, wat wilt U dat we doen?’ We zouden namelijk pas het advies voor IVF/ICSI opvolgen als we daar beiden ook echt vrede vanuit God over zouden ervaren. Rust en vrede was voor ons dus een graadmeter voor de stappen die we zouden zetten.

Omdat de vleesbomen in mijn bovenbuik een pijnlijk obstakel begonnen te vormen, volgde er een pittige buikoperatie. De arts met wie we al zoveel gesprekken hadden gevoerd, voerde zelf de operatie uit. De afspraak met hem was helder: we willen de baarmoeder behouden! Dus daar zou niet in gesneden worden. Hoewel we zijn blijven bidden dat ook de vleesbomen in mijn baarmoeder (in de jaren daarna) wonderlijk zouden verdwijnen, zijn deze er helaas nog steeds. Maar, we hadden weer een hobbel genomen op onze reis.

Nieuwe bemoedigingen

Net voordat we de operatie (in januari 2023) ingingen, kregen we opnieuw een bemoediging van God. Wim luisterde preken op een online platform en ontving daar een profetisch woord van iemand uit Amerika. Ze kende ons en ons verhaal niet, maar deelde een beeld met ons.

Ze zag Wim, met een kindje op schoot. ‘Ik zie je met een dochter in je armen. In het natuurlijke. En het is iets dat in de toekomst gebeuren gaat’, zei ze (met wat meer woorden). Hoewel zo’n woord kwetsbaar kan zijn (om uit te spreken of te ontvangen), was dit voor ons weer een enorme bemoediging. Het was fris water op het (mosterd)zaad dat we in leven wilden houden.

Er volgde een lange periode van herstel van de operatie, waarin ook de vruchtbare grond even braak lag. Tot Wim eind 2024 een aantal dagen aan het bidden en vasten was. Opnieuw ook voor het kindje. Hij wist het zeker: het gaat dit jaar nog gebeuren. Toen ik vervolgens in december weer ongesteld werd, kwam dat hard aan. We huurden een huisje waar we even een weekend op onszelf konden zijn, om ook dit weer te verwerken. Er volgde weer een kerst en oud & nieuw zonder te kunnen proosten op het langverwachte wonder.

Een nieuw jaar

Toen mijn volgende menstruatie uitbleef, schoot onze verwachting eerlijk gezegd nog niet de lucht in. Ook ‘overtijd zijn’ zegt (volgens onze ervaring) nog niet gelijk alles. De zwangerschapstest hebben we daarom nog een aantal dagen uitgesteld, tot die bewuste woensdagochtend, 15 januari 2025. Terwijl Wim nog op bed lag, keek ik verwonderd en verstild naar de streepjes die er verschenen op de test. Zwanger!! Heel rustig vroeg ik Wim om te komen. We deden samen nog een test en waren totaal overrompeld en intens dankbaar. Ons wondertje is dus tóch in 2024 beginnen te groeien!

De extra test een paar dagen later én de echo’s die volgden bevestigden steeds weer: God is trouw en wij mochten ons dochtertje tegemoet zien. Want ja, de geslachtsecho liet zien wat we in een droom, visioen en woord al eerder hadden ontvangen; we verwachtten een meisje!

Zoals we tijdens onze reis zo vaak gezongen en gebeden hebben, danken we nu: ‘God van Abraham, U bewijst al eeuwenlang: Uw beloftes houden stand. Door de jaren heen, was wat U zei ook wat U deed, U liet ons nooit alleen. Groot is Uw trouw aan mij, o Heer!’ (Opwekking 874).