Gods liefde delen in de gevangenis

De Tsjech Petr Jasek werd na een bezoek aan vervolgde christenen in Sudan opgepakt op verdenking van spionage. Vier maanden na zijn arrestatie gaf God hem de kans om het Evangelie te vertellen aan twaalf Eritreeërs. Die ervaring veranderde zijn denken volledig. Tot op dat ogenblik kon hij aan niets anders denken dan naar huis gaan en vrijzijn, maar toen Petr met deze mannen sprak over de liefde van Christus en zag hoe zij reageerden en God gehoorzaam werden, besefte hij plotseling: wat zijn vier maanden in de gevangenis vergeleken bij een eeuwigheid in de hemel?

Petr Jasek: ‘Er werden nog meer mannen binnenge bracht. Nu deelden we onze benauwde cel met zo’n vijfentwintig gevangenen. Op een ochtend voelde ik me erg terneergeslagen en ik bad: ‘Hoe lang zal het nog duren, Heere, voordat ik vrijgelaten word?’ Ik bracht veel tijd biddend door.

Een Eritrese man zag mij en stelde zich aan me voor. Hij had een zus die naar een Eritrese gemeente in Khartoem ging, vertelde hij. Ik kreeg het gevoel dat de man zelf geen wedergeboren volgeling van Jezus Christus was. Mijn vermoeden werd bevestigd toen hij vertelde dat hij gearresteerd was voor mensenhandel in Sudan. Toen ik hem en anderen over Christus vertelde, begon ik te begrijpen waarom God me naar deze gevangenis en overvolle cel gebracht had. Hij had me hier gebracht om de liefde van Christus te delen met mensen die ik in andere omstandigheden nooit ontmoet zou hebben.

Worstelwedstrijd

Op een ochtend werd een groep van twaalf jonge Eritrese mannen, twee vrouwen en twee kinderen de gevangenis binnengebracht. Ze waren opgepakt aan de grens met Libië. De vrouwen en kinderen werden in een kleinere cel tegenover de onze gezet; de twaalf mannen kwamen bij ons. Nu zaten we met drieënveertig gevangenen bij elkaar. Het werd er niet beter op. Slapen werd erg moeilijk met zoveel mensen op een kluitje. Omdat de nachten extreem koud waren, veranderde de cel ’s avonds in één grote worstelwedstrijd – er werd geschopt en geslagen om dekens te bemachtigen.

De Eritreeërs waren tussen de 14 en 24 jaar oud. Overdag vormden ze een eigen groep aan de ene kant van de ruimte, rokend en tabak kauwend. De moslims zaten aan de andere kant. Op een dag zat ik in de hoek te bidden, toen ik merkte dat God tot me sprak. Ik hoorde Zijn stem niet, maar ik voelde hoe de Heilige Geest me inwendig leidde en tegen me zei: ‘Ga bij de groep Eritreeërs zitten en vertel hen over Jezus.’

Gehoorzamen

Ik besloot te gehoorzamen en liep naar hen toe. Zodra ik zat, vroegen twee van de mannen die Engels spraken meteen wie ik was en wat ik in de gevangenis deed. Zonder angst voor de moslims begon ik openlijk over Jezus Christus te spreken. Ik deelde mijn getuigenis met hen, beschreef mijn weg tot het geloof en spoorde hen aan om Jezus Christus aan te nemen als hun persoonlijke Zaligmaker. Deze mannen waren lid van een orthodoxe kerk, vertelden ze. Maar zonder iconen op de muur die ze konden kussen en waarbij ze konden bidden, was er niets van hun godsdienst te zien.

Toen onze gesprekken de diepte ingingen, gaf God een diepe vrede in mijn hart. ‘Nu zie ik wat U wilt dat ik hier doe’, bad ik.

God gaf vruchten die ik me niet eens kon voorstellen! De Engelssprekende Eritreeërs begonnen mijn woorden te vertalen voor de rest van de groep. In de loop van de middag en avond voegden steeds meer gevangenen zich bij ons en alle twaalf namen ze Christus aan als hun Zaligmaker. De volgende ochtend werd de groep jonge Eritreeërs opgehaald en naar een andere gevangenis overgebracht. Ik heb hen nooit meer teruggezien.

Licht van Christus

Mijn hart was vol van de wetenschap dat God zo’n groot werk in hun leven gedaan had en dat ik daar deel van mocht uitmaken. Dit was het doel van mijn gevangenschap. Dit was het antwoord op mijn gebed. Op dat ogenblik veranderde heel mijn denken.

God had me hier gebracht met een reden: om Zijn licht te zijn, om de boodschap van het Evangelie te verspreiden. Vanaf dat moment besloot ik me niet langer zorgen te maken over mijn welzijn, veiligheid, of wat er met mij gebeuren zou. De toekomst lag in Gods handen; vandaag en elke dag was het mijn missie om het licht van Christus te zijn, hoe donker de cel ook was.’