Het evangelie: een mooi verhaal, of meer?

Hoe spreekt God met gewone mensen? In de rubriek Levensverhaal vertellen ervaren mensen hoe zij met vallen en opstaan Jezus’ woorden verstaan. Deze keer geven we het woord aan Joop Strietman. Hij werd als tiener geraakt door God, diende in België, richtte het Nederlandse kantoor van Operatie Mobilisatie (OM) op en gaf trainingen aan zendelingen in verschillende landen. In 2019 stond zijn leven stil toen zijn vrouw Annie overleed. Toch spreekt Joop nog bijna iedere zondag vol passie in verschillende gemeentes. Wat heeft hij te vertellen over het verstaan van God in zijn leven?

We drinken koffie op vijf hoog en kijken uit over het groene Soest. We zien dat Joop gips om zijn pols heeft. ‘Een ongelukje tijdens het voetballen met mijn kleinkinderen’, zegt hij met een lach. Een mooi en ontspannen gesprek volgt.

Kun je vertellen hoe je Jezus hebt leren kennen?

‘Ik groeide op in Zeist, in een gezin met tien kinderen. Mijn vader had een eigen bedrijf en was vaak druk. We gingen zelden samen op vakantie. Wel ben ik een paar keer met een vriendje mee op vakantie geweest. Op zondagen gingen we naar de Gereformeerde Kerk en aan tafel werd er uit de Bijbel gelezen.

Toen ik elf jaar oud was, overleed mijn zus (van vijftien jaar) plotseling aan een hersenbloeding. Dit had grote impact op mijn leven. Ik ben een denker en als elfjarig jochie dacht ik er veel over na. Het enige dat ik toen wist over de toekomst, is dat ik een keer dood zou gaan.

Het evangelie vond ik een prachtig verhaal en ik dacht: als het evangelie niet waar is, maar ik geloof het wel, dan geloof ik in een mooi verhaal. Maar als ik het niet geloof en het wel waar is, dan mis ik alles!

Toen mijn zus was opgebaard bij ons thuis, kreeg ik een droom. In die droom zag ik Jezus in al Zijn majesteit. Dat was een heerlijke belevenis, zo echt en diep.’

Hoe sprak God daarna met jou?

Joop vertelt verder: ‘Doordat mijn zus was overleden, kwam onze dominee, Dick van Keulen, regelmatig bij ons langs. Hij wandelde met Jezus, dat was aan alles te zien. Dat wilde ik ook!

In die tijd ging ik naar de jeugdvereniging van de kerk. We besloten met een aantal studenten om samen de Bijbel te lezen en begonnen bij het evangelie volgens Johannes. Na het lezen namen we tijd voor gebed en mocht iedereen hardop bidden. Dat waren we helemaal niet gewend en na de uitnodiging was het stil. In mijn beleving was het alsof Jezus daar in de kamer stond. ‘Joop, je hebt Mij nog nooit helemaal omarmd.’ Toen heb ik de stilte doorbroken en gebeden.

Er kwamen verschillende momenten in mijn gedachten waarop ik dingen had gedaan die niet goed waren. Ik nodigde Jezus uit voor een grote schoonmaak in mijn hart en vroeg om vergeving. Ik wilde een nieuw leven met Jezus. Op mijn elfde waren de fundamenten van mijn geloof gelegd, maar pas op dat moment gaf ik mijn leven aan Jezus.

In het voorjaar deed ik belijdenis van mijn geloof, tegelijk met 25 andere jongeren. Inmiddels studeerde ik aan de hogere tuinbouwschool en voor een stage verbleef ik drie maanden in Engeland. Ik leerde daar om elke dag in mijn eentje tijd met God door te brengen. Ik begon de Bijbel echt te lezen en las Bijbelboeken in één keer uit. Na de tuinbouwschool volgde ik een onderwijsopleiding, met het idee om daarna de zending in te gaan.’

Hoe maakte je de keuze om de zending in te gaan?

‘In 1973 ging ik naar een jongerenweekend over de zending, in ‘t Harde. Tijdens een wandeling sprak ik met Wilbert, die bij Jeugd met een Opdracht betrokken was. Hij vertelde me dat het verstaan van God is als een schip. Als een schip in de haven ligt, kun je aan het stuur draaien, maar gebeurt er niets. Pas als je gaat varen kun je het stuur gebruiken. Jouw leven is net zo. Als je iets gaat doen en beweegt, dan kan God je daarin leiden. Het voorbeeld van het schip is iets wat God in mijn leven gebruikt heeft en wat ik aan veel jongeren heb doorgegeven.

De tekst uit Prediker 9:10 kwam dat weekend veel terug en motiveerde me om te gaan. ‘Alles wat uw hand vindt om te doen, doe dat naar uw vermogen, want er is geen werk, geen overleg, geen kennis of wijsheid in het graf, waar u naartoe gaat.’

Ik hoorde dat Operatie Mobilisatie van plan was om die zomer in Europese steden en dorpen folders te verspreiden en besloot om mee te gaan naar Italië. Ik schreef me in en kreeg een bevestiging van Annie, uit België.

In de startconferentie werd er een oproep gedaan, omdat er te weinig mensen naar België gingen. Ik heb erover nagedacht en ervoor gebeden en besloot de zomeractie daar door te brengen. Inmiddels is dit 50 jaar geleden en als ik erop terugkijk is het wonderlijk dat kleine keuzes soms fenomenale consequenties hebben. Destijds wist ik namelijk nog niet dat Annie mijn vrouw zou worden. Na de zomeractie wilde ik in België verdergaan met schoolevangelisatie.’

Hoe stond jouw familie daarin?

‘In België kreeg ik geen salaris en moest ik op God vertrouwen voor de financiën. Mijn ouders waren daar niet blij mee. Ik heb me toen een middag afgezonderd, met alleen de Bijbel, en las: ‘Zoek eerst het Koninkrijk van God en alles zal u gegeven worden.’ Diezelfde avond was er in onze kerk een collecte, waarbij er teveel geld werd opgehaald. Na overleg kreeg ik het geld mee, voor de reis naar België. Zo had ik die middag gebeden voor financiën en ging ik die avond naar huis met een zak vol geld. Daar had God voor gezorgd!

Een week daarna vertelden mijn ouders dat ze het goed vonden als ik naar België zou gaan, met als voorwaarde dat ik na één jaar terug zou komen. Aan het einde van het eerste jaar werd ik gevraagd om in België te blijven als teamleider. Mijn ouders zijn hierin meegegroeid en hebben er nooit meer een punt van gemaakt.’

Je vertelde dat Annie als secretaresse in België diende. Hoe zijn jullie bij elkaar gekomen?

‘Toen ik het schoolevangelisatieteam in België leidde, diende Annie op het schip Logos (van OM). Daarna ging ze naar Nederland om in een team spreekbeurten in kerken te geven. Ik werd gevraagd om mee te draaien in dat team. We hebben in acht maanden tijd 400 presentaties gegeven. Annie en ik waren de enige Nederlanders in het team. Omdat wij de coördinatie deden, werkten we veel samen.

In 1977 zijn we getrouwd. We trouwden zonder geld, maar hadden altijd genoeg. Vanuit de spreekbeurten zijn er veel contacten ontstaan en groeide het idee om in Nederland een kantoor van OM te starten. Samen met Annie, Ebbo Buurma en Kees Kessies hebben we na gebed besloten dat ik dat zou doen. Ik sprak iedere Nederlander die met OM op reis wilde persoonlijk. Na mijn tijd bij OM heb ik meer dan 70 leiderschapscursussen gegeven en daarvoor was ik elke keer drie weken van huis. Nadat de kinderen uit huis waren, ging Annie mee. Ze was een zegen voor de mensen die ze sprak.’

Hoe verstond je God in tijden van verdriet?

‘Zes jaar geleden overleed Annie, na een kort ziekbed van slechts drie maanden. Vlak na haar overlijden, liep ik voor het eerst alleen in het bos. Ik huilde en was ontzettend verdrietig. Hoe kon ik nu verder leven? Toen zag ik een prachtige vlinder. Ik bedacht me dat een vlinder eerst een rups is, die zich volvreet en daarna in een cocon kruipt om te veranderen in een vlinder.

Wat we nu hebben is een rupsenbestaan, maar straks komt er nog een heel nieuw leven. De Bijbel spreekt over een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Daar kunnen we ons nu niks bij voorstellen, maar op een dag zullen we het weten. Dit is voor mij een ontzettende bemoediging en die vlinder was voor mij echt een fluistering van God.’

Als het gaat om het verstaan van Gods stem, wat zou je de lezers dan mee willen geven?

‘Leer om tijd alleen met God door te brengen en lees in de Bijbel. Alleen dan kun je blijven vasthouden.