Terug naar huis

Al lang geleden groeide er een verlangen in ons om iets in de zending te doen. Tijdens een informatieavond in onze gemeente kwam ‘oma Magdalena’ wat delen over haar werk in Namibië. Die avond hadden zowel mijn man Daan als ikzelf heel sterk het gevoel ‘dit is het’! We hebben er allebei afzonderlijk nog een week voor gebeden en vroegen God om bevestiging. Mijn grootste bevestiging zou liggen in de reacties van de kinderen, die destijds zo’n 10, 12 en 15 jaar oud waren.

Onze (middelste) dochter had het moeilijk met ons voorstel, maar nadat zij er zelf ook een hele tijd voor gebeden had, zei ze: ‘Ik vind het heel moeilijk, maar ik denk toch dat de Here God zegt dat we moeten gaan.’ Vervolgens hebben we ruim een jaar de tijd genomen om alles goed voor te bereiden: ons huis in de verkoop te zetten, onze banen op te zeggen, onze kinderen goed afscheid te laten nemen, etc.

Naar Namibië

Toen we ter voorbereiding al een keer naar Namibië gingen en daar voor het eerst voet aan land zetten, hadden we allebei een heel bijzonder gevoel van ‘thuis zijn’. In alle stappen die we zetten, hebben we continu het gevoel gehad: dit is wat God van ons vraagt. We hebben nooit getwijfeld. Even later zijn we met het hele gezin naar Namibië vertrokken.

Ons thuisfrontcomité werkte nauw samen met de (vrij nieuwe) stichting waar we dienstbaar voor waren. Omdat we tegen verschillende zaken aanliepen, gingen we het gesprek met elkaar aan. In dat gesprek werd ons verteld dat we weer naar Nederland konden gaan. We waren toen nog maar drie maanden in Namibië en onze spullen waren net gearriveerd. De reden voor hen was dat ons huis nog steeds niet verkocht was, hoewel wij hierin zelf op God vertrouwden voor een oplossing.

Terug naar Nederland

Binnen twee weken zaten we weer in ons oude en koude huis, compleet lamgeslagen. We gingen aan alles twijfelen: hebben we Gods stem dan wel goed verstaan, hebben we het wel goed gedaan,…?

Iemand bemoedigde ons toen door te zeggen dat wíj wel in Gods wil kunnen wandelen, maar dat dingen door veranderde omstandigheden toch anders kunnen lopen. Dat heb je niet allemaal in de hand.

We hebben nog een lange periode van herstel nodig gehad, maar ik zie wel dat God (ook in de levens van onze kinderen) dingen weer ten goede heeft gekeerd!